S E N E 1927

S E N E 1927

             Kemal Kaplancalı’ya

Hayalleriyle hudutsuzdu onsekiz yaşımız

O yaş ki her günü parlak büyük zaferlerdi,

Zamanla solmayacak bir bahara benzerdi;

Bizimdi  gökyüzü nimetleriyle toprak, su ,

Bizimdi kızları iklimlerin kucak dolusu.

Kanatlarında tutuşmuş parıltılar taşıyan

Açık denizleri göklerde fetheden kuşlar

Uçar uçar getirirlerdi sanki fecri bize,

Bütün güzeldi hakikat, güzeldi her rüya,

Güzeldi sevilmeye asla doyulmayan dünya,

Benimsemek, aramak, bulamamak, sevip yaşamak

Güzeldi her neye baksak, ağaç, çiçek, yaprak…

Hayalleriyle hudutsuzdu onsekiz yaşımız.

Gülünce güller açan bir masal melikesinin

Avuçlarında parıldardı bazı gözyaşımız,

Fakat geçen karasevdalı akşamın kederi

Hayat sarar ve tabiat sunardı hazlarını:

Petekte bal, suda mehtap ve gonca gonca bahar.

Seçer de renkli sabahlar verirdi ülkesinin –

Lepiska saçlı, sülün boylu körpe kızlarını.

Alev alevdi yanan gönlümüz, ümitlerimiz,

Nakış nakıştı doğan varlığın içinde zaman,

Cihan cihan bize hülyamızın semasından

Akın akın uçuşurlardı canlı hatıralar:

Liman, huzur ve saadet… Uzakta şanlı deniz,

Ilık ve gölgeli yollar ve yol boyunca bahar…